KAPELAAN PIETS MET STILLE TROM VERTROKKEN


Beste mensen, afgelopen zondag was kapelaan Piets voor het laatst als priester werkzaam in onze parochie. Hij wilde geen receptie of andere manier om afscheid te nemen en dat hebben we gerespecteerd. Met stille trom vertrokken, dat is ook wel bijzonder voor kapelaan Piets die bekend is als de man die als een razende Roeland door het dorp fietste, onstuimig het altaar oprende zodanig dat de kaarsen ‘vanzelf’ uitdoofden, die stevig met het wierookvat zwaaiend om het altaar stapte en een feest maakte van de eerste communievieringen en het vaak niet kon laten om grapjes te maken tijdens een viering, en spontaan reageerde op wat er in de kerk gebeurde of wat hij in de kerk zag.

 

Ook al is hij dan stil vertrokken, of eigenlijk juist omdat hij stil vertrokken is, geef ik hierbij zijn nieuwe adres, zodat iedereen die dat wil (en ik nodig ik u hier graag toe uit) hem een kaart of iets dergelijks kan sturen om op die manier afscheid te nemen.

 

U kan natuurlijk ook een keer gaan kijken in zijn nieuwe parochie, de Rooms Katholieke regio Wervershoof en het liturgisch rooster kan u vinden via internet: http://wervershoof.rkregiowh.nl/liturgisch-rooster/  
Kapelaan Piets zal daar na 15 oktober beginnen.

 

Zijn nieuwe adres is; Dorpsstraat 71, 1693 AC Wervershoof.

We wensen hem veel succes in zijn nieuwe parochie!

 

Pastoor Paul Stomph en mede namens de andere pastores.

 

NIEUWS VAN DE PASTORES

 

Geachte mededorpsbewoners, broeders en zusters in Christus,

De bouwvak is ons de afgelopen zomerweken niet onopgemerkt in ons dorp voorbij gegaan. Meermalen hebben we rond de klok van vier uur de klok geluid om aan te kondigen dat een dorpsgenoot is gestorven. Meermalen liep er een lange rouwstoet door onze straten richting de Maria- of de Vincentiuskerk. In één familie waren twee sterfgevallen te betreuren.
De afgelopen weken hebben we een aantal keren afscheid moeten nemen van mensen in de leeftijdscategorie vijftig tot vijfenzestig jaar. Veelst te jong, was daarbij een veel gehoorde opmerking onder de rouwende familie, vrienden en buren. En in veel gevallen was ook sprake van een (lang) ziekbed.


Net als u verzuchten ook wij van ongeloof waarom onze gemeenschap de laatste weken zo getroffen is door sterfgevallen van deze ernstig zieke en veel te jonge dorpsgenoten en parochianen.

Als priesters werkzaam in Volendam delen wij in het verdriet van de families en nabestaanden over het verlies van hun dierbare zoon/dochter, echtgenoot/echtgenote, vader/moeder, opa/oma. We hopen dat het afscheid in de kerk troost heeft gebracht door de woorden die gesproken zijn, de stilte en de muziek en zang, door de kracht van het samen-zijn. Soms was het moeilijk voor ons woorden te vinden op de aloude, bekende – en terechte – vraag: waarom? Eerlijk gezegd: ook wij hebben dat antwoord niet.


Wel vinden wij troost in woorden uit de Heilige Schrift, zoals de laatste alinea’s van de Bijbel, het Boek van de Openbaring: ‘En ik, Johannes (de ziener, de auteur van dit Bijbelboek), zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde; de eerste hemel en de eerste aarde waren verdwenen en de zee bestond niet meer. En ik zag de heilige stad, het nieuwe Jeruzalem, van God uit de hemel neerdalen, (…) en hoorde ik een stem die riep: ‘Zie hier Gods woning onder de mensen! Hij zal bij hen wonen. Zij zullen zijn volk zijn, en Hij, God-met-hen, zal hun God zijn. En Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal niet meer zijn; geen rouw, geen geween, geen smart zal er zijn, want al het oude is voorbij.”


In de huidige wereld – hemel en aarde – waarin wij nu leven, die zo gebroken is, waar haat en oorlog lijken te regeren, waar natuurrampen en ziekten verwoesting brengen bij mensen en gezinnen, blijven we hoopvol vooruit kijken naar die nieuwe hemel en die nieuwe aarde, waar God de tranen van de mensen droogt en waar geen pijn en ellende meer is. Die nieuwe wereld begint nu al een beetje als wij elkaar tot echte troost zijn. Misschien niet met het woordje “sterkte…mensen” maar met oprechte belangstelling en meeleven met hen die voortaan moeten leven zónder hun dierbare. Dan spreken we over onze dierbare doden en komen zij weer tot leven in ons hart en in onze gedachte. Gelijk een eeuwenoud Joods gezegde: Je bent pas echt dood, als niemand meer over je praat.

 

De priesters van Volendam,
pastoor Paul Stomph
kapelaan Peter Piets
kapelaan Anton Goos
pastoor Eric van Teijlingen

 

 

UITVAARTEN IN DE KERK

 

Bij uitvaarten vanuit de kerk gaat het nooit om een oordeel over iemand. Alleen om het willen toevertrouwen van iemand aan God, meestal op verzoek van nabestaanden. Daarbij heb ik grote fouten gemaakt en daarvoor spijt betuigd en vergeving gevraagd. En ontvangen, waarvoor ik heel dankbaar ben. Het lastige is dat het net lijkt of er een oordeel uitgesproken wordt wanneer iemand vanuit de kerk begraven wordt.

 

De kerk heeft zich nooit uit willen spreken over het oordeel dat God heeft over iemand in negatieve zin. De kerk durft alleen in sommige gevallen een mens heilig te verklaren; te verklaren dat zij (de kerk) er zeker van is dat iemand zo heeft geleefd, dat de ziel van de overledene bij God is in het volle aanschouwen van zijn gelaat. Nooit spreekt de kerk uit dat iemand met zekerheid verdoemd is. Dat oordeel is alleen aan God, en aan heiligen op de dag dat Jezus terugkomt (I Kor. 6,2a). Op aarde kunnen wij een oordeel vellen over een situatie en over daden. De heiligen die met God zullen oordelen wanneer Jezus komt zijn in een andere situatie dan toen zij nog als mensen op aarde leefden.

 

In de kerk willen we ons oordeel proberen los te laten en aan God over te laten. Dat stelt ons wel eens voor grote problemen en we proberen daarin de juiste keuze te maken en vragen daarvoor begrip.

 

Pastoor Paul Stomph