Persbericht

Onderwerp: kruiswegwandeling door Volendam van 1 maart t/m 2e Paasdag 17 april 2017


Wat is een kruisweg?


Een kruisweg is een serie van 14 staties, die de lijdensweg van Jezus Christus in beeld brengen vanaf de veroordeling door Pilatus (1e) tot en met zijn begrafenis (14e). Het woord statie is afgeleid van het Latijnse woord statio, dat het staan of stilstaan betekent. In de RK-geloofstraditie wordt sinds de 15e eeuw de kruisweg gebeden.

De 150 jaar oude kruiswegstaties van de Sint Vincentiuskerk behoren tot het Volendammer erfgoed. Dagen de voorstellingen op de schilderijen oud en jong vandaag de dag nog uit? Zegt het hun iets?  Voorzien van eigentijdse inspirerende teksten zijn de staties in de Vastentijd op 14 plaatsen in Volendam neergezet.


Ervaar het zelf. Wandel door Volendam. Het startpunt van de kruiswegroute is art hotel Spaander, Haven 15-19. De wandeling eindigt in de Sint Vincentiuskerk.
De wandeling, ongeveer 1½ uur, was vorig jaar een succes. Minstens 2.500 mensen hebben de wandeling afgelegd. Onderweg is voldoende gelegenheid om even uit te rusten.


De kruiswegroute door Volendam is een initiatief van de R.K. Parochie HH Maria en Vincentius, Kerkpad 1 1131 XN Volendam en de Familie Kras. Voor meer informatie: bezoek de website van de parochie www.kerkvolendam.nl; Facebook:www.facebook.com/Kruisweg-in-Volendam; emailadres: info@kerkvolendam.nl.
U kunt ook de VVV benaderen. Tel.:  +31(0)299-36 37 47 of: www.vvv-volendam.nl

 

Brochure_Kruiswegwandeling_Volendam_2017(20170302)_low_res.pdf

Kruisweg_Mariakerk_Joep_Nicolaas_20170225121203.pdf

Kruiswegstaties_laatstelijk_in_Kruispunt_20170225121318.pdf

Comité Kruiswegwandeling Volendam

 

VERVANGING TIJDENS ZIEKTE VAN KAPELAAN PIETS

 

Beste mensen, we zijn heel blij dat er een invaller gevonden is voor de tijd dat kapelaan Piets ziek is. Hij zal assisteren in de vieringen en bij al het werk in het pastoraat. Daarom volgt hier

een introductie van hem.

 

Pastoor Eric van Teijlingen (1968) is de nieuwe geestelijk verzorger voor het St. Nicolaashof en de Gouwzee in Volendam en de Meermin in Edam. Hij volgt daarin pater Ben de Bock SJ op. Tevens is hij de komende maanden de tijdelijke vervanger voor kapelaan Peter Piets en helpt hij het pastorale team van de parochie Volendam. Opgegroeid in Den Haag heeft hij, na de middelbare school, in 1987 Geschiedenis gestudeerd aan de Rijks Universiteit Leiden. Aansluitend heeft hij gewerkt bij de Raad van State, het Ministerie van Financiën en de Belastingdienst. In 2001 is hij filosofie en theologie gaan studeren aan het pauselijk seminarie Beda College in Rome (een seminarie voor late roepingen) en aan het ‘Angelicum’ (universiteit).

 

Vanwege een stage bij de Vincentiusparochie en pastoor Jan Berkhout in de zomer van 2002 is de band met Volendam ontstaan. In 2005 is hij door bisschop Jos Punt priester gewijd en vierde hij zijn eerste heilige Mis in Volendam. In 2007 werd hij pastoor in de parochie Sint Jan de Doper in Langedijk, later regiopastoor van de regio Geestmerambacht (parochies Burgerburg, Langedijk, Schoorl, Tuitjenhorn en Warmenhuizen), in 2013 pastoor van regio Klaverblad (parochies Bennebroek, Heemstede en Vogelenzang) en vorig jaar was hij werkzaam in de Zaanstreek. Pastoor Van

Teijlingen is betrokken bij diverse bedevaarten en bedevaartorganisaties (zoals die naar Kevelaer, Lourdes, Rome). Ook is hij bestuurslid van het Ziekenapostolaat Nederland. De

afgelopen jaren verving hij in de zomermaanden enkele weken pastoor Paul Stomph vanwege vakantie.

 




IN STILTE TOT BEZINNING KOMEN

 

Wanneer u dit leest ben ik al een paar dagen aan het zwijgen; in het Brabantse land tot en met zaterdagmorgen op retraite. Zoals vroeger Volendammers ook wel naar Bergen gingen, bij de Redemptoristen. Dat het een groep Volendammers het een keer niet lukte om elke avond stil te zijn, daarvan getuigde lange tijd een groot Heilig Hartbeeld in de tuin bij de vijver van het retraitecentrum in Bergen. Later is daar in een gedeelte van dat gebouw  een tehuis geweest voor kinderen met een verstandelijke beperking waar ik toen werkte. En daar vertelde de beheerder van het gebouw dat een groep Volendammers tijdens een retraite op een avond uit geweest waren in het dorp, en bij terugkomst zo uitbundig waren dat ze later, om het goed te maken, dat Heilig Hartbeeld hebben geschonken.  Waar het gebleven is zou ik graag willen weten want het gebouw is afgebroken en er staat nu een wijk met grote sjieke villa’s.

 

Wie weet lukt het mij ook  niet om elke dag 24 uur stil te blijven en moet ik ook rouwmoedig na een uitbundige avond iets bedenken om het goed te maken. Misschien hebben Volendammers, die er toen bij geweest zijn, een goede raad voor mij als het zo ver komt. Ik hoop dat ik ook echt van de stilte gebruik kan maken om naar Jezus te luisteren, want daar gaat het om. Hij heeft geen last van onze uitbundigheid maar wij verstaan Hem dan vaak niet meer. Daarom is mijn grootste wens voor iedereen in Volendam bij het begin van het nieuwe jaar: dat u verbonden bent met Hem en elke dag graag in de stilte van uw hart naar Hem wilt luisteren. Om onder zijn zegen uitbundig te leven!

 

Zalig Nieuwjaar, namens alle pastores; pastoor Paul Stomph.

 

UITVAARTEN IN DE KERK

 

Bij uitvaarten vanuit de kerk gaat het nooit om een oordeel over iemand. Alleen om het willen toevertrouwen van iemand aan God, meestal op verzoek van nabestaanden. Daarbij heb ik grote fouten gemaakt en daarvoor spijt betuigd en vergeving gevraagd. En ontvangen, waarvoor ik heel dankbaar ben. Het lastige is dat het net lijkt of er een oordeel uitgesproken wordt wanneer iemand vanuit de kerk begraven wordt.

 

De kerk heeft zich nooit uit willen spreken over het oordeel dat God heeft over iemand in negatieve zin. De kerk durft alleen in sommige gevallen een mens heilig te verklaren; te verklaren dat zij (de kerk) er zeker van is dat iemand zo heeft geleefd, dat de ziel van de overledene bij God is in het volle aanschouwen van zijn gelaat. Nooit spreekt de kerk uit dat iemand met zekerheid verdoemd is. Dat oordeel is alleen aan God, en aan heiligen op de dag dat Jezus terugkomt (I Kor. 6,2a). Op aarde kunnen wij een oordeel vellen over een situatie en over daden. De heiligen die met God zullen oordelen wanneer Jezus komt zijn in een andere situatie dan toen zij nog als mensen op aarde leefden.

 

In de kerk willen we ons oordeel proberen los te laten en aan God over te laten. Dat stelt ons wel eens voor grote problemen en we proberen daarin de juiste keuze te maken en vragen daarvoor begrip.

 

Pastoor Paul Stomph



EEN KERK DIE VAN SLAG IS, IN DE STEIGERS STAAT, TIJDLOOS IS EN ZONDER KRUIS!!??

 

Beste mensen, afgelopen zondag was er de bijeenkomst van de mensen die de Vincentiuskerk als gebouw willen helpen onderhouden, de VAIOM (Vincentius altijd in ons midden). Daar zijn we heel blij mee. Op die avond hebben we ons laten aansporen en inspireren door hoe de Vincentiuskerk er nu bij staat: allereerst valt het op, voordat je de kerk ziet, dat de klokken zo te horen van slag zijn. Soms slaat de klok niet, dan weer zeven keer ’s nachts om half één, en nu is die helemaal afgezet, maar voor de kerkdienst luiden de klokken weer wel!!?? Lastig.  

 

Een kerk die van slag is!! Wanneer wij van slag zijn, dan proberen we weer in ons ritme te komen, in ons gewone doen te komen. De kerk in ons land lijkt ook van slag. Een eens bloeiende katholieke gemeenschap die kleiner wordt probeert in haar gewone ritme te komen, het ritme van de wekelijkse kerkgang en het trouw gebruik maken van alle sacramenten en het graag helpen als vrijwilliger (zoals gelukkig velen nu al doen, maar we willen zo graag dat dat door kan gaan!!); sommige sacramenten zijn eenmalig, andere zijn te herhalen; het is bijvoorbeeld goed maandelijks van de biecht gebruik te maken.

 

Waarom is het ritme eruit geraakt? Waarom is de katholieke kerk in Nederland in deze tijd van slag? Dat heeft veel te maken met het zwakker worden van de traditie omdat het een gedachteloos automatisme dreigt te worden. De kerk wil een ‘bewuste keuze kerk’ worden.  Dat klinkt deftig maar is goed te begrijpen vanuit het gewone leven: we kiezen gelukkig heel bewust waar we wel of niet met vakantie gaan, waar we willen wonen, wat we eten, van welke sportclub of hobbyclub we lid willen zijn etcetera, en zo is het goed om bewust te leven vanuit ons doopsel, en daarom willen we graag meer catechese kunnen geven, aan kinderen en volwassenen. Om de kerk geestelijk stevig te kunnen maken, bestand tegen alle geestelijke weersomstandigheden en veroudering, net als de toren van de Vincentiuskerk.


En die kerktoren staat in de steigers!! De kerk als gemeenschap van God staat altijd in de steigers op aarde; want daar wordt altijd aan gebouwd, en verbouwd, en vernieuwd en onderhoud gepleegd. Op de ene plek is dat dynamischer dan elders. Juist in landen, waar verdrukking en vervolging is, bloeit de kerk en zijn er mensen van andere geloofsovertuigingen die bewust katholiek willen worden. Zoals in Syrië en Irak; zoals in Pakistan waar Asia Bibi, een moeder van vijf kinderen, al zeven jaar gevangen zit vanwege haar geloof in Christus dat ze vrij durfde belijden. Zoals ook in Nigeria, waar mensen vermoord en ontvoerd worden, en waar een bisschop tijdens het bidden in een visioen van Christus een zwaard kreeg om mee te strijden tegen het terrorisme: toen hij het zwaard aanpakte bleek het de Rozenkrans te zijn!! Wij zijn geroepen te strijden met gebed en de Rozenkrans is ons sterkste wapen zoals ook paus Franciscus pas nog heeft gezegd. Daar in Nigeria en Pakistan zitten de seminaries vol! Daar wordt nieuw gebouwd aan de kerk, en dat willen wij ook: niet alleen onderhoud plegen maar bouwen! Niemand moet katholiek zijn, maar we gunnen iedereen de weldaad van het geloof in Jezus! Dat geloof kan ons helpen om goed uit te leggen aan onze regeringsleiders, dat de dood geen oplossing is voor allerlei medische- en ouderdomszorgen; dat geloof kan ons de kracht geven om die zorgen met liefde aan te pakken zoals dat vanuit de kerk vanaf het begin gedaan is, en in de 19de eeuw zo gestalte gekregen heeft dat de huidige verzorgingsstaat daaruit voortgekomen is! Dat lijken politici te vergeten of niet te willen weten!! Maar ieder die bij Christus aanklopt krijgt kracht om van zijn liefde te getuigen in welke omstandigheden ook maar. Wij hebben andere zorgen dan de kerk in Nigeria en andere landen, maar we zijn één kerk! Door die verschillen in zou je kunnen vergeten dat het om één kerk gaat, de kerk van alle tijden.  

 

De kerk is zijn klok kwijt! De kerk is tijdloos! En dat is lastig voor wie gewend is te kijken op de kerktoren hoe laat het is; maar daarmee worden we geholpen om niet alleen met het hier en nu bezig te zijn, (hier en nu moet dit kerkgebouw gerestaureerd), maar om te beseffen dat we horen bij de kerk van alle tijden. Ooit, wanneer Jezus komt, zullen we mogen zien hoe groot die mensen- menigte is, en hoe enorm kleurrijk!! Van alle stammen en talen, volken en rassen!!! Alleen al om daarvan te genieten en ons erin te verdiepen (zoals we nu kunnen genieten door vakanties in andere landen en bij andere culturen en daar innerlijk rijker van kunnen worden), alleen al daarvoor hebben we de eeuwigheid nodig. Om ons erover te verwonderen en te verheugen, en God om die rijkdom van mensen te prijzen en te loven. En Jezus wil ons zo graag ook daarvoor het eeuwig leven geven.

 

Een kerk zonder kruis!!?? Dat was zondag nog niet zo, maar deze week wordt het kruis van de kerk gehaald, om opnieuw te coaten en de verlichting na te kijken. Dat is alarmerend, de kerk zonder het teken van het kruis, dat kan niet!!!!! Maar het komt weer terug, en dat is goed; want daarmee, met het teken van het kruis, begint het leven als christen! Geen andere wetenschap dan de wetenschap van het kruis kan ons het eeuwig leven geven!  En dat begint op aarde, want met ons doopsel begint onze verbondenheid met Jezus op het kruis! Door de doop worden we meegenomen in zijn lijden, sterven en verrijzen. Dat besef willen we graag allereerst laten groeien bij alle gedoopten, als blijde boodschap: Jezus is voor jou gestorven en wil je graag het eeuwig leven geven! Moge zo voor ieder van u de toren van de Vincentiuskerk in deze maanden van restauratie een inspirerend teken zijn, juist door alles wat nu anders is dan anders!!!

 

Pastoor Paul Stomph.