EINDE VAN HET HEILIG JAAR VAN BARMHARTIGHEID…..
 

Komend weekend wordt het Heilig jaar van Barmhartigheid afgesloten met het sluiten van de heilige

deur in het Vaticaan. Tegelijk zijn we aan het einde gekomen van het kerkelijk jaar. Het jaar van

barmhartigheid mag dan stoppen, de deur van Jezus’ Heilig Hart gaat niet op slot. Het kerkelijk jaar

eindigt, maar een nieuw kerkelijk jaar begint meteen weer. Zo wordt het leven dat God ons geeft

zichtbaar gemaakt als kostbare gave. Door het kerkelijk jaar geeft de kerk in een voortdurende

cirkelgang alle weldaden van Jezus aan de wereld.

Op 27 november op de eerste zondag van de advent roept Jezus ons wakker te zijn voor zijn Wederkomst (Mt. 24, 37-51).
Tegelijk gaan we langzaamaan richting Kerstmis, het vieren van zijn komst op aarde als pasgeboren kind.

Waarschuwen en vertederen, in alle eerlijkheid. God waarschuwt en vertedert. Vertederen, door

Jezus zo kwetsbaar en klein bij ons te laten komen. En waarschuwen, omdat er in de wereld vaak

geen bescherming is voor het kleine en kwetsbare. Met een beroep op barmhartigheid zijn mensen

met tegenovergestelde meningen en overtuigingen met elkaar in botsing.

Situaties maken het vaak moeilijk om met elkaar in gesprek te zijn, maar hopelijk weerhoudt het ons er niet van om te blijven

bidden; bij eerlijk bidden overweeg je steeds weer alle aspecten en verplaats je je in de mensen voor

wie je bidt. Dan krijgt God meer ruimte in mijn hart, dan ga ik naar anderen kijken met Gods ogen.

Nou ja: steeds meer kijken met zijn ogen, want kijken zoals Jezus kijkt, dat lukt mij niet zo maar.

Daarom is het goed dat het jaar van barmhartigheid zich voortzet in de ‘gewone’ hernieuwde loop

van het kerkelijk jaar. Waarin de kerk steeds weer de sacramenten aanbiedt en toedient, met alles

wat God verder door zijn kerk geeft. Zo kunnen we steeds weer van Gods barmhartigheid gebruik

maken; door te biechten, en door gevoed te worden door de communie, en door te luisteren naar

alle verhalen over Jezus. Dan kan God door mij heen werken met zijn tederheid. En wie echt

vertederd wordt door God staat ook open voor zijn waarschuwende stem, die spreekt omdat Hij ons

niet verloren wil laten gaan maar behouden voor het eeuwige leven.

Pastoor Paul Stomph

 

EEN KERK DIE VAN SLAG IS, IN DE STEIGERS STAAT, TIJDLOOS IS EN ZONDER KRUIS!!??

 

Beste mensen, afgelopen zondag was er de bijeenkomst van de mensen die de Vincentiuskerk als gebouw willen helpen onderhouden, de VAIOM (Vincentius altijd in ons midden). Daar zijn we heel blij mee. Op die avond hebben we ons laten aansporen en inspireren door hoe de Vincentiuskerk er nu bij staat: allereerst valt het op, voordat je de kerk ziet, dat de klokken zo te horen van slag zijn. Soms slaat de klok niet, dan weer zeven keer ’s nachts om half één, en nu is die helemaal afgezet, maar voor de kerkdienst luiden de klokken weer wel!!?? Lastig.  

 

Een kerk die van slag is!! Wanneer wij van slag zijn, dan proberen we weer in ons ritme te komen, in ons gewone doen te komen. De kerk in ons land lijkt ook van slag. Een eens bloeiende katholieke gemeenschap die kleiner wordt probeert in haar gewone ritme te komen, het ritme van de wekelijkse kerkgang en het trouw gebruik maken van alle sacramenten en het graag helpen als vrijwilliger (zoals gelukkig velen nu al doen, maar we willen zo graag dat dat door kan gaan!!); sommige sacramenten zijn eenmalig, andere zijn te herhalen; het is bijvoorbeeld goed maandelijks van de biecht gebruik te maken.

 

Waarom is het ritme eruit geraakt? Waarom is de katholieke kerk in Nederland in deze tijd van slag? Dat heeft veel te maken met het zwakker worden van de traditie omdat het een gedachteloos automatisme dreigt te worden. De kerk wil een ‘bewuste keuze kerk’ worden.  Dat klinkt deftig maar is goed te begrijpen vanuit het gewone leven: we kiezen gelukkig heel bewust waar we wel of niet met vakantie gaan, waar we willen wonen, wat we eten, van welke sportclub of hobbyclub we lid willen zijn etcetera, en zo is het goed om bewust te leven vanuit ons doopsel, en daarom willen we graag meer catechese kunnen geven, aan kinderen en volwassenen. Om de kerk geestelijk stevig te kunnen maken, bestand tegen alle geestelijke weersomstandigheden en veroudering, net als de toren van de Vincentiuskerk.


En die kerktoren staat in de steigers!! De kerk als gemeenschap van God staat altijd in de steigers op aarde; want daar wordt altijd aan gebouwd, en verbouwd, en vernieuwd en onderhoud gepleegd. Op de ene plek is dat dynamischer dan elders. Juist in landen, waar verdrukking en vervolging is, bloeit de kerk en zijn er mensen van andere geloofsovertuigingen die bewust katholiek willen worden. Zoals in Syrië en Irak; zoals in Pakistan waar Asia Bibi, een moeder van vijf kinderen, al zeven jaar gevangen zit vanwege haar geloof in Christus dat ze vrij durfde belijden. Zoals ook in Nigeria, waar mensen vermoord en ontvoerd worden, en waar een bisschop tijdens het bidden in een visioen van Christus een zwaard kreeg om mee te strijden tegen het terrorisme: toen hij het zwaard aanpakte bleek het de Rozenkrans te zijn!! Wij zijn geroepen te strijden met gebed en de Rozenkrans is ons sterkste wapen zoals ook paus Franciscus pas nog heeft gezegd. Daar in Nigeria en Pakistan zitten de seminaries vol! Daar wordt nieuw gebouwd aan de kerk, en dat willen wij ook: niet alleen onderhoud plegen maar bouwen! Niemand moet katholiek zijn, maar we gunnen iedereen de weldaad van het geloof in Jezus! Dat geloof kan ons helpen om goed uit te leggen aan onze regeringsleiders, dat de dood geen oplossing is voor allerlei medische- en ouderdomszorgen; dat geloof kan ons de kracht geven om die zorgen met liefde aan te pakken zoals dat vanuit de kerk vanaf het begin gedaan is, en in de 19de eeuw zo gestalte gekregen heeft dat de huidige verzorgingsstaat daaruit voortgekomen is! Dat lijken politici te vergeten of niet te willen weten!! Maar ieder die bij Christus aanklopt krijgt kracht om van zijn liefde te getuigen in welke omstandigheden ook maar. Wij hebben andere zorgen dan de kerk in Nigeria en andere landen, maar we zijn één kerk! Door die verschillen in zou je kunnen vergeten dat het om één kerk gaat, de kerk van alle tijden.  

 

De kerk is zijn klok kwijt! De kerk is tijdloos! En dat is lastig voor wie gewend is te kijken op de kerktoren hoe laat het is; maar daarmee worden we geholpen om niet alleen met het hier en nu bezig te zijn, (hier en nu moet dit kerkgebouw gerestaureerd), maar om te beseffen dat we horen bij de kerk van alle tijden. Ooit, wanneer Jezus komt, zullen we mogen zien hoe groot die mensen- menigte is, en hoe enorm kleurrijk!! Van alle stammen en talen, volken en rassen!!! Alleen al om daarvan te genieten en ons erin te verdiepen (zoals we nu kunnen genieten door vakanties in andere landen en bij andere culturen en daar innerlijk rijker van kunnen worden), alleen al daarvoor hebben we de eeuwigheid nodig. Om ons erover te verwonderen en te verheugen, en God om die rijkdom van mensen te prijzen en te loven. En Jezus wil ons zo graag ook daarvoor het eeuwig leven geven.

 

Een kerk zonder kruis!!?? Dat was zondag nog niet zo, maar deze week wordt het kruis van de kerk gehaald, om opnieuw te coaten en de verlichting na te kijken. Dat is alarmerend, de kerk zonder het teken van het kruis, dat kan niet!!!!! Maar het komt weer terug, en dat is goed; want daarmee, met het teken van het kruis, begint het leven als christen! Geen andere wetenschap dan de wetenschap van het kruis kan ons het eeuwig leven geven!  En dat begint op aarde, want met ons doopsel begint onze verbondenheid met Jezus op het kruis! Door de doop worden we meegenomen in zijn lijden, sterven en verrijzen. Dat besef willen we graag allereerst laten groeien bij alle gedoopten, als blijde boodschap: Jezus is voor jou gestorven en wil je graag het eeuwig leven geven! Moge zo voor ieder van u de toren van de Vincentiuskerk in deze maanden van restauratie een inspirerend teken zijn, juist door alles wat nu anders is dan anders!!!

 

Pastoor Paul Stomph.

 

ROZENKRANSMAAND, OOK VOOR KINDEREN!!!

Deze maand, oktober, vieren we als Rozenkransmaand. Maria bidt voor ons bij Jezus in de hemel, en wij kunnen met haar meebidden. In Fatima heeft Maria zichzelf aan kinderen, en later aan meer dan 50.000 mensen klein en groot, laten zien als bezorgde moeder. Bezorgd omdat veel mensen leven alsof ze niet weten wat goed is, en daardoor kwaad doen. Onze paus, paus Franciscus spreekt over onze tijd als oorlogstijd; verspreid over vele plaatsen is er oorlog. In het nieuws komt vooral de oorlog in Syrië onder onze aandacht; en speciaal daarvoor worden kinderen opgeroepen om deze maand te bidden. Kinderen bidden voor oorlogskinderen.  Dat is de actie die deze maand gevoerd wordt en ik wil u uitnodigen daarvoor te kijken, als u internet heeft, op de site van ‘kinderenbiddenvoorkinderen’. Daar staat uitleg wat de bedoeling is, en voorbeelden.

 

Zoals van Roeland: Roeland (11) uit Nederland bidt in oktober elke dag voor Ghadir (12) in Damascus (Syrië) en voor de vele andere kinderen die te lijden hebben onder oorlogsgeweld. Ghadir is een jongen van 12 jaar in Damascus in Syrië. Ghadir zit in de hoogste klas van de lagere school. Hier staat hij op het dak van een huis bij hem in de buurt. Kort daarvoor was er een autobom ontploft in zijn woonwijk. Ghadir vertelt erover: “Het gebeurde op een donderdag, na schooltijd. Mijn moeder had mij gevraagd om noten te gaan kopen in een winkel vlakbij. Net voordat ik bij de winkel aankwam, zag ik een auto voor mijn ogen exploderen. Het was verschrikkelijk. Door de kracht van de bom viel ik op de grond. Voor mij zag ik een vrouw gewond raken door die explosie. Het was echt heel erg. Iedereen schreeuwde. Ik was bang dat er nog een ontploffing zoukomen. Daarom stond ik op en rende zo snel als ik kon naar huis. Mijn moeder had deontploffing gehoord en was aan het huilen. Gelukkig kon ik haar vertellen dat mij nietsmankeerde.

 

In 1917 vroeg Maria aan drie herderskinderen in Fatima om elke dag het Rozenkransgebed te bidden voor vrede. Ook nu is gebed voor vrede heel hard nodig. Het gebed van kinderen is extra sterk. Gezinnen, parochies, kinderclubs en scholen worden daarom gevraagd om met kinderen, net als Roeland, ook een Tientje van de Rozenkrans te bidden, speciaal voor de kinderen in oorlogsgebieden en die zijn moeten vluchten. Een Tientje is één Onze Vader en tien keer het Weesgegroet. U kunt ook naar filmpjes gaan op de website, ook hele ontroerende en inspirerende, en op die site kunnen kinderen zichzelf, of ouders hun kinderen aanmelden, dat ze deze maand meebidden en heel speciaal op 18 oktober!  Dan willen we graag dat meer dan een miljoen kinderen een tientje van de rozenkrans gaan bidden voor kinderen die nu in oorlogsgebieden leven! Eén Onze vader en tien Weesgegroeten, elke dag in deze rozenkransmaand, en speciaal op 18 oktober, dat moet toch lukken!!??!! 

 

Pastoor Paul Stomph.

 

DE VRIJHEID VAN DE VAKANTIE MEENEMEN IN JE GEWONE LEVEN, KAN DAT??

 

Voor veel mensen is de vakantie voorbij. Nog niet voor de scholieren tenzij zij vakantiewerk doen. Dan is ook voor hen de vakantie voorbij. Weer aan de slag gaan, dat kan moeilijk zijn. In de kerk spreken we dan vaak over: ‘weer van de berg Tabor afdalen.’  Dat was de berg waarop Jezus zich aan drie leerlingen liet zien in zijn hemelse gedaante van licht en heerlijkheid.  ‘Heer, laten we drie tenten bouwen’ zegt Petrus dan, want hij wil niet terug naar het gewone leven. Dat willen wij soms ook niet wanneer de vakantie voorbij is. Het weldadige van vrij zijn willen we graag ook ervaren in ons dagelijks leven. Me net zo vrij voelen in de verplichtingen van werk en school, als in mijn vrije tijd. Waarom voel ik me niet vrij??? In de vakantie kan ik doen waar ik zin in heb; dat is al een hele kunst, en ook dan bots ik op omstandigheden die mijn leven bepalen!! Wanneer het regent is een mooie fietstocht minder leuk. Toch is er even geen strakke verplichting. Die neem ik weer op me bij het werk of in de opleiding die ik volg. Maar mijn werk of opleiding is toch juist ook een vervulling van wat ik wil en kan?? Rare mensen zijn wij, dat we zo moeilijk kunnen aanvaarden dat we niet altijd zomaar kunnen doen wat we willen. Alsof wij zo goed weten wat ons gelukkig maakt!! Dat is al iets om bij stil te staan. Misschien leren we dan iets over ons ongeduld en andere ondeugden (luiheid misschien, of eigenwijze koppigheid ??). Daarnaast mogen we ook serieus nemen dat die drang naar ‘volkomen vrij zijn’ er altijd in ons is. Een wonderlijk evenwicht zoek ik zo, tussen met een blij hart werken (of naar school gaan) en ook verlangen naar volkomen vrijheid.

 

Omdat de olympische spelen volop aan de gang zijn kan je het vergelijken met iemand die turnt en daarvoor vreselijk hard werkt en dan tijdens de uitvoering van een sprong of iets dergelijks als een vogel door de lucht zweeft alsof er geen zwaartekracht is. Helemaal wanneer hij of zij ervaart dat deze sprong ook nog een medaille gaat opleveren; dan is er grote vreugde en een gevoel van vrijheid, dan zijn alle inspanningen waar je soms geen zin in had op de achtergrond geraakt. Dat kan ons helpen om te aanvaarden dat er hard gewerkt en geleerd moet worden, dat er vaak dingen te doen zijn waartoe ik mezelf moet aansporen, in het geloof dat het niet voor niks is. Dan kan ik ervaren dat ik uit vrije wil die dingen doe, en blijf ik niet hangen in gemopper en geklaag.

 

De monniken van het Adelbertusklooster in Egmond Binnen hebben als motto: ‘Vacare Deo: Vrij zijn voor God’. Zij willen de verplichtingen van het kloosterleven niet als een zware last dragen maar als een vrije keus om vrij te zijn voor God. Hij mag hun leven bepalen en zij vertrouwen erop dat dat zinvol is. Maria heeft zichzelf ook zo gegeven aan God. ‘Mij geschiedde naar uw woord’ zegt zij tegen de engel Gabriel. En zijn woord was een boodschap van God aan Maria. Maria’s ja-woord bracht haar ook in fases van haar leven waarin zij botste op wat er gebeurde, met als allermoeilijkste fase het moment waarop zij aan de voet van het kruis stond waar Jezus stierf. Ook toen bleef zij van God uitkomst verwachten, bleef zij volharden in de keus die zij in vrijheid gemaakt had.

 

Afgelopen maandag vierden wij het hoogfeest van haar Tenhemelopneming. Eenmaal in de hemel opgenomen kreeg Maria antwoord op al haar vragen. Daar kon en kan zij ten volle ervaren wat God door het lijden van Jezus heeft gedaan: ons vergeving aanbieden voor onze zonden en de deur naar eeuwig leven voor ons openen. Dat kan ons helpen om weer blij aan de slag te gaan: door de lasten van het dagelijks leven te aanvaarden, in vrijheid te willen dragen, kan ook ons dagelijks leven ‘Vacare Deo’ worden: in vrijheid beschikbaar zijn voor God en geloven dat Hij ook door mijn saaie moeiten en inspanningen iets maakt waarover ik later, met Maria en alle anderen die daar zullen zijn, eindeloos verheugd zal zijn. Zo wens ik u toe dat u een goede overgang kan maken van de vakantie naar het gewone leven en dat u kan ervaren dat u ook dan een vrije mens bent.
Pastoor Paul Stomph.

 

 

VAKANTIETIJD. VACARE, UIT HET LATIJN: VRIJ ZIJN

 

Geachte mensen,

 

Vrij zijn, misschien wel het grootste goed. Nou ja liefde natuurlijk, echte liefde. Maar vrij zijn is wel heel waardevol. Recht uit je hart ervaren: iets willen en dan de vrijheid hebben om het te gaan doen. Maar komt alles wat in me opkomt echt mezelf ten goede? En anderen? Lekker eten en drinken kan niet meer te stoppen zijn en dan komt mijn gezondheid in gevaar. Bovendien kan ik niet alles wat ik wil. Wil ik soms iets wat me niet lukt. Echte vrijheid heeft ook te maken met wat kan en wat goed is. Daarom ga ik speciaal voor mijn vakantie biechten, naast de maandelijkse biecht. Want ik wil echt vrij zijn. Wat heb ik willen doen en is niet gelukt?? Wat zijn anderen daardoor te kort gekomen?? Wat heb ik verkeerd gedaan?? Tegenover God en tegenover mijn medemensen. In de biecht neemt Jezus het van mij over, datgene wat echt verkeerd was. Is dat makkelijk?? Kan ik doen wat ik wil en dan biechten?? Die vreselijke karikatuur wordt wel gebruikt om het katholieke geloof  te bespotten. Nee, wanneer ik eerlijk ben, alleen dan kan ik biechten. Niet voor niets waren pater Pio en de pastoor van Ars ook gevreesd omdat ze meteen doorhadden wanneer iemand niet eerlijk was. Ook eerlijk tegenover jezelf. Op meerdere manieren: durven zien wat niet goed is; durven serieus nemen wat anderen van mij vinden; en durven weten dat ik niet heel de wereld kan tillen en dat anderen mij ook ten onrechte boos kunnen aankijken. En ik kan ten onrechte van God zo’n strenge rechter maken in mijn gedachten, dat ik niks goeds kan doen voor mijn gevoel.

 

Johannes schrijft in zijn brieven over beide kanten; over jezelf te makkelijk onschuldig verklaren, en over jezelf teveel beschuldigen. In zijn eerste brief schrijft hij (hoofdstuk 1 vers 8): ‘Als we beweren zonder zonde te zijn, bedriegen we onszelf en woont de waarheid niet in ons’.  En in hoofdstuk 3 (vers 18, 19 en 20) schrijft hij: ‘Kinderen, we moeten niet liefhebben met woorden en leuzen maar met concrete daden. Dat is onze maatstaf; daardoor krijgen wij de zekerheid dat wij thuishoren bij de waarachtige God. Dan mogen wij ook voor zijn aanschijn ons geweten geruststellen, ook als het ons veroordeelt, want God is groter dan ons hart en Hij weet alles.’

 

Dat wens ik u toe, dat u met een gerust geweten en een gerust hart op vakantie kan gaan (of thuisblijven en toch vakantie hebben)  en ook terug weer aan het werk of naar school kan gaan. Daarvoor ga ik eerst biechten, om uit en thuis te blijven met God en mijn naaste, want die horen bij elkaar. Fijne vakantie tijd!

 

Pastoor Paul Stomph.

 

 

HEILIGE MIS TER ERE VAN KAPELAAN HAN SNEL OP 10 SEPTEMBER


Twintig jaar geleden overleed kapelaan Han Snel op weg terug naar Volendam vanuit Lourdes. Jongeren uit Hoorn en omgeving hebben het initiatief genomen om een herdenkingsmis te organiseren in Volendam. De mis wordt gevierd op zaterdag na kermis, zaterdag 10 september om 11 uur in de Vincentiuskerk, hoofdcelebrant is pastoor Eugene Jongerden uit Hoorn. Iedereen is van harte uitgenodigd om daar bij te zijn.  We willen daarna een broodtafel organiseren in de Jozef omdat er veel mensen bij zullen zijn van buiten Volendam. Mensen uit Volendam, die bij de broodtafel willen zijn, zijn ook van harte welkom; maar we vragen dringend of u zich aan wilt melden, opdat we genoeg broodjes hebben!!! (A.u.b. aanmelden via info@kerkvolendam.nl of een briefje in de brievenbus).

 

Dit jaar is het ook 20 jaar geleden dat er op Volendam een groep werd opgericht van Geloof en Licht. Dat is een katholieke beweging om verstandelijk gehandicapten mee te laten doen in het geloofsleven. Het begon met een bedevaart naar Lourdes; die moest apart georganiseerd worden, omdat verstandelijk gehandicapten daar niet welkom waren. Eén bedevaart was niet genoeg en daarom werden er vanaf toen regelmatig bijeenkomsten georganiseerd. Daarmee is men ook begonnen in Volendam, twintig jaar geleden. Geer Vermeulen en haar man Willy Vermeulen zijn er thuis in de Hein Kwakmanstraat mee begonnen; samen met o.a. pastoor Olaf Wouters uit Kerkrade (die daar al een groep van Geloof en Licht had), en kapelaan Han Snel! Er was behoefte aan een grote ruimte en pastoor van der Hulst heeft de zaal, waar ook door koren geoefend wordt en gedanst wordt, daarvoor beschikbaar gesteld.

 

De groep van Volendam kreeg de naam: Gods pareltjes! Al twintig jaar komt de groep bij elkaar in de Mariazaal achter de Mariakerk, meestal op de tweede zondag van de maand, van half twee tot half zes. Altijd even bijpraten met een kop koffie of thee, een bijbelverhaal vertellen of uitbeelden, en een eucharistieviering, en daarna een broodmaaltijd. Er wordt veel gepraat en gezongen. Omdat Han Snel zo vurig betrokken was bij de groep hebben we hem enkele maanden geleden al herdacht, en (heel bijzonder!!!) er waren die middag heel veel deelnemers, alsof kapelaan Han Snel vanuit de hemel iedereen er naar toe gestuurd had!

 

De groep wil ook naar de herdenkingsmis komen op 10 september en daar gaan we ook een oproep doen!! Want nu is er een vrouw, Truus IJsselmuiden, die elke keer samen met haar dochter al het praktische werk doet (alle inkopen doen en alle verdere voorbereiding voor de middag) maar zij komen daarvoor helemaal speciaal uit Velsen-Noord en Beverwijk!! Er is al ondersteuning door meerdere mensen uit Volendam en Edam (allemaal vrouwen!!!), maar misschien kan iemand het werk van Truus geheel of gedeeltelijk overnemen. Daarvoor willen wij op 10 september een oproep gaan doen. Van harte aanbevolen, pastoor Paul Stomph en kapelaan Piets.