DE VRIJHEID VAN DE VAKANTIE MEENEMEN IN JE GEWONE LEVEN, KAN DAT??

 

Voor veel mensen is de vakantie voorbij. Nog niet voor de scholieren tenzij zij vakantiewerk doen. Dan is ook voor hen de vakantie voorbij. Weer aan de slag gaan, dat kan moeilijk zijn. In de kerk spreken we dan vaak over: ‘weer van de berg Tabor afdalen.’  Dat was de berg waarop Jezus zich aan drie leerlingen liet zien in zijn hemelse gedaante van licht en heerlijkheid.  ‘Heer, laten we drie tenten bouwen’ zegt Petrus dan, want hij wil niet terug naar het gewone leven. Dat willen wij soms ook niet wanneer de vakantie voorbij is. Het weldadige van vrij zijn willen we graag ook ervaren in ons dagelijks leven. Me net zo vrij voelen in de verplichtingen van werk en school, als in mijn vrije tijd. Waarom voel ik me niet vrij??? In de vakantie kan ik doen waar ik zin in heb; dat is al een hele kunst, en ook dan bots ik op omstandigheden die mijn leven bepalen!! Wanneer het regent is een mooie fietstocht minder leuk. Toch is er even geen strakke verplichting. Die neem ik weer op me bij het werk of in de opleiding die ik volg. Maar mijn werk of opleiding is toch juist ook een vervulling van wat ik wil en kan?? Rare mensen zijn wij, dat we zo moeilijk kunnen aanvaarden dat we niet altijd zomaar kunnen doen wat we willen. Alsof wij zo goed weten wat ons gelukkig maakt!! Dat is al iets om bij stil te staan. Misschien leren we dan iets over ons ongeduld en andere ondeugden (luiheid misschien, of eigenwijze koppigheid ??). Daarnaast mogen we ook serieus nemen dat die drang naar ‘volkomen vrij zijn’ er altijd in ons is. Een wonderlijk evenwicht zoek ik zo, tussen met een blij hart werken (of naar school gaan) en ook verlangen naar volkomen vrijheid.

 

Omdat de olympische spelen volop aan de gang zijn kan je het vergelijken met iemand die turnt en daarvoor vreselijk hard werkt en dan tijdens de uitvoering van een sprong of iets dergelijks als een vogel door de lucht zweeft alsof er geen zwaartekracht is. Helemaal wanneer hij of zij ervaart dat deze sprong ook nog een medaille gaat opleveren; dan is er grote vreugde en een gevoel van vrijheid, dan zijn alle inspanningen waar je soms geen zin in had op de achtergrond geraakt. Dat kan ons helpen om te aanvaarden dat er hard gewerkt en geleerd moet worden, dat er vaak dingen te doen zijn waartoe ik mezelf moet aansporen, in het geloof dat het niet voor niks is. Dan kan ik ervaren dat ik uit vrije wil die dingen doe, en blijf ik niet hangen in gemopper en geklaag.

 

De monniken van het Adelbertusklooster in Egmond Binnen hebben als motto: ‘Vacare Deo: Vrij zijn voor God’. Zij willen de verplichtingen van het kloosterleven niet als een zware last dragen maar als een vrije keus om vrij te zijn voor God. Hij mag hun leven bepalen en zij vertrouwen erop dat dat zinvol is. Maria heeft zichzelf ook zo gegeven aan God. ‘Mij geschiedde naar uw woord’ zegt zij tegen de engel Gabriel. En zijn woord was een boodschap van God aan Maria. Maria’s ja-woord bracht haar ook in fases van haar leven waarin zij botste op wat er gebeurde, met als allermoeilijkste fase het moment waarop zij aan de voet van het kruis stond waar Jezus stierf. Ook toen bleef zij van God uitkomst verwachten, bleef zij volharden in de keus die zij in vrijheid gemaakt had.

 

Afgelopen maandag vierden wij het hoogfeest van haar Tenhemelopneming. Eenmaal in de hemel opgenomen kreeg Maria antwoord op al haar vragen. Daar kon en kan zij ten volle ervaren wat God door het lijden van Jezus heeft gedaan: ons vergeving aanbieden voor onze zonden en de deur naar eeuwig leven voor ons openen. Dat kan ons helpen om weer blij aan de slag te gaan: door de lasten van het dagelijks leven te aanvaarden, in vrijheid te willen dragen, kan ook ons dagelijks leven ‘Vacare Deo’ worden: in vrijheid beschikbaar zijn voor God en geloven dat Hij ook door mijn saaie moeiten en inspanningen iets maakt waarover ik later, met Maria en alle anderen die daar zullen zijn, eindeloos verheugd zal zijn. Zo wens ik u toe dat u een goede overgang kan maken van de vakantie naar het gewone leven en dat u kan ervaren dat u ook dan een vrije mens bent.
Pastoor Paul Stomph.

 

 

VAKANTIETIJD. VACARE, UIT HET LATIJN: VRIJ ZIJN

 

Geachte mensen,

 

Vrij zijn, misschien wel het grootste goed. Nou ja liefde natuurlijk, echte liefde. Maar vrij zijn is wel heel waardevol. Recht uit je hart ervaren: iets willen en dan de vrijheid hebben om het te gaan doen. Maar komt alles wat in me opkomt echt mezelf ten goede? En anderen? Lekker eten en drinken kan niet meer te stoppen zijn en dan komt mijn gezondheid in gevaar. Bovendien kan ik niet alles wat ik wil. Wil ik soms iets wat me niet lukt. Echte vrijheid heeft ook te maken met wat kan en wat goed is. Daarom ga ik speciaal voor mijn vakantie biechten, naast de maandelijkse biecht. Want ik wil echt vrij zijn. Wat heb ik willen doen en is niet gelukt?? Wat zijn anderen daardoor te kort gekomen?? Wat heb ik verkeerd gedaan?? Tegenover God en tegenover mijn medemensen. In de biecht neemt Jezus het van mij over, datgene wat echt verkeerd was. Is dat makkelijk?? Kan ik doen wat ik wil en dan biechten?? Die vreselijke karikatuur wordt wel gebruikt om het katholieke geloof  te bespotten. Nee, wanneer ik eerlijk ben, alleen dan kan ik biechten. Niet voor niets waren pater Pio en de pastoor van Ars ook gevreesd omdat ze meteen doorhadden wanneer iemand niet eerlijk was. Ook eerlijk tegenover jezelf. Op meerdere manieren: durven zien wat niet goed is; durven serieus nemen wat anderen van mij vinden; en durven weten dat ik niet heel de wereld kan tillen en dat anderen mij ook ten onrechte boos kunnen aankijken. En ik kan ten onrechte van God zo’n strenge rechter maken in mijn gedachten, dat ik niks goeds kan doen voor mijn gevoel.

 

Johannes schrijft in zijn brieven over beide kanten; over jezelf te makkelijk onschuldig verklaren, en over jezelf teveel beschuldigen. In zijn eerste brief schrijft hij (hoofdstuk 1 vers 8): ‘Als we beweren zonder zonde te zijn, bedriegen we onszelf en woont de waarheid niet in ons’.  En in hoofdstuk 3 (vers 18, 19 en 20) schrijft hij: ‘Kinderen, we moeten niet liefhebben met woorden en leuzen maar met concrete daden. Dat is onze maatstaf; daardoor krijgen wij de zekerheid dat wij thuishoren bij de waarachtige God. Dan mogen wij ook voor zijn aanschijn ons geweten geruststellen, ook als het ons veroordeelt, want God is groter dan ons hart en Hij weet alles.’

 

Dat wens ik u toe, dat u met een gerust geweten en een gerust hart op vakantie kan gaan (of thuisblijven en toch vakantie hebben)  en ook terug weer aan het werk of naar school kan gaan. Daarvoor ga ik eerst biechten, om uit en thuis te blijven met God en mijn naaste, want die horen bij elkaar. Fijne vakantie tijd!

 

Pastoor Paul Stomph.

 

 

HEILIGE MIS TER ERE VAN KAPELAAN HAN SNEL OP 10 SEPTEMBER


Twintig jaar geleden overleed kapelaan Han Snel op weg terug naar Volendam vanuit Lourdes. Jongeren uit Hoorn en omgeving hebben het initiatief genomen om een herdenkingsmis te organiseren in Volendam. De mis wordt gevierd op zaterdag na kermis, zaterdag 10 september om 11 uur in de Vincentiuskerk, hoofdcelebrant is pastoor Eugene Jongerden uit Hoorn. Iedereen is van harte uitgenodigd om daar bij te zijn.  We willen daarna een broodtafel organiseren in de Jozef omdat er veel mensen bij zullen zijn van buiten Volendam. Mensen uit Volendam, die bij de broodtafel willen zijn, zijn ook van harte welkom; maar we vragen dringend of u zich aan wilt melden, opdat we genoeg broodjes hebben!!! (A.u.b. aanmelden via info@kerkvolendam.nl of een briefje in de brievenbus).

 

Dit jaar is het ook 20 jaar geleden dat er op Volendam een groep werd opgericht van Geloof en Licht. Dat is een katholieke beweging om verstandelijk gehandicapten mee te laten doen in het geloofsleven. Het begon met een bedevaart naar Lourdes; die moest apart georganiseerd worden, omdat verstandelijk gehandicapten daar niet welkom waren. Eén bedevaart was niet genoeg en daarom werden er vanaf toen regelmatig bijeenkomsten georganiseerd. Daarmee is men ook begonnen in Volendam, twintig jaar geleden. Geer Vermeulen en haar man Willy Vermeulen zijn er thuis in de Hein Kwakmanstraat mee begonnen; samen met o.a. pastoor Olaf Wouters uit Kerkrade (die daar al een groep van Geloof en Licht had), en kapelaan Han Snel! Er was behoefte aan een grote ruimte en pastoor van der Hulst heeft de zaal, waar ook door koren geoefend wordt en gedanst wordt, daarvoor beschikbaar gesteld.

 

De groep van Volendam kreeg de naam: Gods pareltjes! Al twintig jaar komt de groep bij elkaar in de Mariazaal achter de Mariakerk, meestal op de tweede zondag van de maand, van half twee tot half zes. Altijd even bijpraten met een kop koffie of thee, een bijbelverhaal vertellen of uitbeelden, en een eucharistieviering, en daarna een broodmaaltijd. Er wordt veel gepraat en gezongen. Omdat Han Snel zo vurig betrokken was bij de groep hebben we hem enkele maanden geleden al herdacht, en (heel bijzonder!!!) er waren die middag heel veel deelnemers, alsof kapelaan Han Snel vanuit de hemel iedereen er naar toe gestuurd had!

 

De groep wil ook naar de herdenkingsmis komen op 10 september en daar gaan we ook een oproep doen!! Want nu is er een vrouw, Truus IJsselmuiden, die elke keer samen met haar dochter al het praktische werk doet (alle inkopen doen en alle verdere voorbereiding voor de middag) maar zij komen daarvoor helemaal speciaal uit Velsen-Noord en Beverwijk!! Er is al ondersteuning door meerdere mensen uit Volendam en Edam (allemaal vrouwen!!!), maar misschien kan iemand het werk van Truus geheel of gedeeltelijk overnemen. Daarvoor willen wij op 10 september een oproep gaan doen. Van harte aanbevolen, pastoor Paul Stomph en kapelaan Piets.